5 happy things in July (& one not-so).

daily magic

8 Aug

Let’s catch up (as promised, hihi) aan de hand van vijf gelukskes, en één iets mindere, although broodnodige, revelatie uit de ondertussen al even gepasseerde maand juli.

Here goes!

De eerste Rock Werchter met het Lief!

En bovendien ook zijn allereerste combi-festival, en - vooral - eerste keer overnachten op een festivalcamping, OOIT. Dat kan spannend aanvoelen (hè, Lief?), maar eigenlijk had ik er op voorhand al het volste vertrouwen in dat het onvergetelijk plezant zou worden. Feels good to be right, verdorie, dus dat het een mooie traditie mag worden! Persoonlijke hoogtepuntjes? De moshpit induiken bij Kneecap terwijl said Lief zich afvraagt of mijn verzekeringen wel helemaal in orde zijn, het tot-vanvoor-kruipen bij David Byrne om onze benen voor de tweede keer dit jaar kapot te dansen op zijn meesterwerkjes, én wondermooie afsluiter The Cure in het algemeen. Take me back, please. Of sign me alvast up voor volgend jaar. Al wordt het lastig om de lineup van dit jaar te evenaren, denk ik.

London met team Greenhouse.

Ik heb er dan ook mijn eerste reis(je) met de kinderen van mijn Lief op zitten, hè. En hoewel London niet meteen de meest voor de hand liggende bestemming is daarvoor (pubs x minderjarigen = no go, en dat had ik als London-liefhebber iéts te laat beseft, maar hey; we learn from our mistakes), én we bovendien best wel wat pech hebben gehad (brand in de Eurostar én op de Victoria line? Seriously?!), hebben we er daar toch iets enorm gezelligs van gemaakt. We hebben vooral veel gewandeld richting cliché-trekpleisters die ik zelf al veel te lang niet meer had bezocht, leuke marktjes bezocht op het ideale moment van de dag (juli is SO busy daar, jeez), de obligatory laatste wedstrijden van het WK bekeken vanop ons brakke (aaaah, typisch Londen) appartementje gekeken, en - most importantly - elkaar nóg wat beter leren kennen daar. Dat was voor mij persoonlijk sowieso hét belangrijkste van zo’n allereerste trip, maar andere favorietjes include het fijne weerzien met mijn meest favoriete schat in The British Museum (het is een kat, duh), en ons bezoek aan de thuisbasis van Ted Lasso, aka het mooie Richmond, op drie kwartiertjes van het centrum. Money was spent, mannekes. Money. Was. Spent.

kleine én grote wins qua vooruitgang in ons huis.

Van een bijna-volledig geverfde keuken, tot nieuwe dingen aan de muren en het herbekijken van de inrichting van zowat elke ruimte; ons huis wordt steeds meer en meer een thuis & I love it.

Unexpected, spontane zwembadfeestjes.

Met dank aan mijn zus, haar vriend (nee, kersverse verloofde, aka happy thing nummer 6!), en hun levensreddende zwembad in deze tijden van hittegolf na hittegolf. Dat maakt het wachten op de herfst toch al iets draaglijker. Dat gezegd zijnde: niet iedereen heeft het geluk om zo makkelijk verkoeling op te zoeken, dus make sure to check on de geliefden die het moeilijk (zouden kunnen) hebben deze - sorry, not sorry - verschrikkelijke zomer.

Quality time met Sorsha & Jones.

Sinds het wat rustiger is na zowel Werchter als Londen, en we dus net iets meer thuis zijn bij de katten, merken we dat ze beiden weer een tikkeltje aanhankelijker zijn geworden tegenover na de drukte van onze verhuis. Fiew. De knuffel- en kopjessessies stijgen weer in aantal, Sorsha doet niets liever dan naast ons komen liggen (om de zoveel tijd miauwend voor wat aandacht, uiteraard) terwijl we thuis aan het werk zijn, én Jones’ stresslevel (wat al een beetje voor gezondheidsproblemen heeft gezorgd, argh) lijkt wat te zakken. Dat onze band steeds sterker wordt hoort dus zé-ker en vast bij het lijstje happy things van deze maand, maar het heeft tegelijkertijd ook een beetje een hand in wat mij soms al deze (& more) lichtpuntjes doet vergeten de laatste paar weken…

mini-trauma’s = huuuuuge scars.

Na lange tijd eindelijk wat kunnen vertragen, genieten van de rust, en meer quality time spenderen met alles en iedereen; het zou goed moeten klinken, toch? “Think again!”, dacht mijn brein, want het was en is nú dat alles mij af en toe een beetje lijkt in te halen. Van nachtmerries waarvan ik zelfs huilend wakker schiet, tot kleine paniekaanvallen en plotse dipjes waarin mijn emoties zó afgevlakt worden dat ik gewoon in bed wil kruipen… Ze zijn - denk ik - in de meeste gevallen een beetje terug te koppelen aan het onverwachtse verliezen van Strummer, waar ik het sowieso belachelijk moeilijk mee had (en overduidelijk nog heb), waarna ik nagenoeg meteen de drukste periode van mijn leven ben ingedoken. Veel veranderingen in één keer, zelfs wanneer er ook massa’s positieve tussenzitten; it’s a bit of a shock. Of daar lijkt het toch op. Wanneer je dan ook nog eens verliefder en verliefder wordt op GenTwo der huisdieren, waarvan er bovendien eentje een beetje op de sukkel is met zijn gezondheid? Trigger alert. Momenteel weet ik ook nog niet zo goed hoe ik aan dat verwerkingsproces moet beginnen, aangezien maand na maand aan afleidingsmateriaal al niet genoeg was. Ook omdat het me telkens overvalt, en ik, wanneer zo’n dipje dan over is, helemaal niet meer snap waarom mijn hoofd en lichaam zo heftig (en fout) konden reageren op iets wat nadien een beetje banaal lijkt. Lots to unpack nog, dus, en misschien is deze blog niet meteen de plaats om zo’n dingen op te delen. Maar langs de andere kant? Langs de andere kant heb ik het altijd belangrijk gevonden om die illusie van een perfect gelukkig leventje, zoals we het meestal op social media zien én delen, af en toe eens te doorprikken, no? Dat we tegelijkertijd aan die lichtpuntjes moeten blijven denken, al is het maar voor ons eigen welzijn en dat van onze loved ones, geloof ik zeker ook. Vandaar deze ietwat bizarre combo van een post. Laat augustus maar komen. Of, nee, maak er september van. Want die maand hangt voor mij persoonlijk meer vast aan een frisse start, dan eender welke andere.